Make your own free website on Tripod.com

dreadpirate

Dagboek Interrail
Home
Surfvakantie
Elf Fantasy Fair
Dreadzzz
Pirates
Contact Me
Interrailvakantie 2004
Muziek,film,boek,theater

Dagboek interrailvakantie 2004

 

Dag 1 (20–07) Rotterdam – Parijs

Na een uur te hebben gewacht op Rotterdam Centraal, kwamen we erachter dat er hele handige Thalys-vlaggetjes op het perron stonden. Hieraan konden we zien waar we moesten zitten (helemaal achteraan, logisch..) En daar zaten we eindelijk in de een-beetje-tegenvallende-Thalys: staan opeens Nienke, Ellen en Lennart voor het raam! Als verrassing kwamen ze ons uitzwaaien: supertof!

  Om 11 uur stonden we op station Paris du Nord: “En nu?” De eerste trap naar benden maar, want de metro rijdt doorgaans ondergronds. (En we moesten met de metro naar de camping)

We ruiken meteen een gemengde pies-en-gebakken-croissants-lucht, we zitten in ieder geval in Frankrijk! Dan staan we in een hal met bordjes, loketten en kaartautomaten van de metro, RER en nog wat vage dingen. Geen idee wat de bedoeling is hier, dus uiteindelijk maar gaan vragen aan het loket. Ze sprak Engels, gelukkig! De vooraf geplande camping in Torcy bereikten we met de metro (die twee keer zo breed is als bij ons) en een pendelbusje. Op station Torcy moesten we de camping bellen :S om opgehaald te worden. Wat een service! Helaas blijkt dat achteraf wel voor een pittig prijsje te zijn. Twee uur later staat onze tent en zijn we voor de 1e nacht dus verzekerd van een slaapplek.

 

Dag 2 (21-07) Parijs – Marseille

We zitten momenteel in de trein naar Marseille (TGV) en hebben net aan de hand van de muziek het piratenlied “A pirate’s life for me” uitgeschreven. Vanochtend zijn we naar Praijs geweest en hebben daar welgeteld 2 uurtjes rondgelopen. De Notre Dame hebben we bekeken en heerlijk gegeten in de MacDonalds.

  Aangekomen op Marseille St. Charles (waar ze overigens heuse sproeiers op het station hebben) was het even stressen. We hadden twee totaal niet met elkaar kloppende kaarten en namen maar een metro naar niets eigenlijk. Maar precies in de stad waar we zo voor gewaarschuwd waren, hielp de halve metro ons. Een Francaise adopteerde ons en vertelde dat we een bus naar ‘Cassis’ moesten nemen. Ze wees ons de bushalte en daar zat een mevrouw die ons verder hielp. Langs een paar mega laag-gehekte diepe ravijnen (met de bus aaah…Jorien vond het uitzicht prachtig en zei Jorina maar niet te kijken) en de buschauffeur wees ons de camping. Woohoo! Een camping, ik dank dat meisje dat ons meesleepte nog steeds!

 

Dag 3 (22-07) Cassis

Jeeeh! Ik heb mezelf zojuist gesneden aan mijn zakmes, dus nu droom ik van inklapbare of opblaasbare snijplankjes. Cassis is erg schattig, maar ook enorm stijl…vooral als je in de bloedhitte naar je camping op de punt moet strompelen en halverwege in de ‘marche u’ nog eens 5 kilo aan boodschappen meesleurt en dan op je camping aankomt én nog moet douchen, eten koken, afwassen, een niet-bestaand station gaat zoeken, je tas inpakken en een mandarijntje moet pellen. Een lichtpuntje: we zitten twee stappen van een kraantje!

 

Dag 4 (23-07) Cassis – Marseille – Nice

Poep zeg wat warm !

Dat was Jorina in de trein naar Nice. Vanochtend vertrokken vanaf onze camping in Cassis. Daar heben we nog even gesocialised met (eindelijk) een Nederlander.

Met de bus (die zo’n 20 minuten te laat was) gingen we naar het treinstation en namen daar de trein naar Marseille. Daar op zoek naar de Nieuwe Grote Kathedraal (of zoiets) en de oude haven, blijkt heel wat moeilijker te vinden te zijn dan we hadden verwacht. Vraag Jorina hier maar niet naar, was niet echt een topstad. Nu zitten we in de trein, totaal bezweet, en denken dat de zaklamp in de nu-opgerolde-en-ingepakte tent hangt. Geen batterijen dij de hand voor de discman of klok, maar 1 oortje van de discman die het doet: geweldig! En we kijken ook nog eens tegen een rotswand aan…

Maarrr…vanavond eten we een lekkere pizza in het goedkoopste (en daarom ook lelijkste en bijna op een weg gelegen) restaurantje, waarna we de nachttrein naar Vicenza nemen.

 

Dag 5 (24-07) Nice – Vicenza

Vannacht reden we in de nachttrein Italie binnen: supermooi! De Efteling of Disney zijn er niets bij. Hangend uit een raampje konden we kijken naar het prachtige landschap. We reden langs de kust en zagen talloze lichtjes op de rotsen/bergen achter en naast ons. Voor ons zagen we onze trein die telkens tunnels inreed (spannend): een Harry Potter gevoel! En we reden echt door een sprookjesland. Dit maakte de hele dag en de nachttrein goed. We sliepen namelijk met vier andere mensen in een hokje van misschien 3 x 2 meter, waarin zes bedden zich bevonden (ja, wij konden het ons al niet voorstellen terwijl we ernaar keken..) Onze eerste Italiaan: Dártagnan! Ons treinmeneertje leek nogal op een musketier, dus vandaar…

De hele nacht was òf snikheet, òf ijskoud (afhankelijk van welke kant de trein opreed en of je dus in de tocht lag of juist geen zuchtje wind voelde) Even afzien dus: drijvend van het zweet en met enkel een paar uurtjes slaap stapten we uiteindelijk Vicenza binnen.

  Nu op zoek naar een camping! De meneer achter het loket spreekt geen woord Engels, maar is enorm behulpzaam. Wanneer hij het absoluut niet kan vinden voor ons, belt hij naar de camping! Vervolgens tekent hij een kaartje voor ons en wijst ons de bus. Zo komen we inderdaad bij camping Vicenza. Bij de receptie vinden we ultra-vrolijke man die of ons hele grappig vindt, of gewoon altijd lacht. Da camping is helaas wel erg saai: geen zwembad, niet eens een campingwinkel en 90 % Nederlanders. (En we struinden op ons gemak de mannen wc in…dom dom!) Op zich wel gezellig, maar het geeft niet echt een Italiaans gevoel natuurlijk. Doodmoe gaan we douchen en uiteindelijk hebben we zelfs fut genoeg om Vicenza die dag nog te bekijken. Teatro Olimpico is erg mooi en leuk om nou eens gezien te hebben. Het hele stadje is vriendelijk en mooi, heel wat beter dan Marseille! Een leuk dametje in de bus vertelt ons hele verhalen in het Italiaans (waar wij vrijwel niets van verstaan, maar erg schattig is). Sowieso blijken de Italianen aardige mensen te zijn , vriendelijk en behulpzaam.

  En nu regent het! Eerste dag in Italie en wij hebben regen…

Jorina slaapt….ik ga ook lekker uitrusten, morgen Venetie…

 

Nou is het 3 uur later (Jorina wakker) en het regent nog steeds! Een Nederlandse buurvrouw (toch wel handig die 90 %) vertelde me net op weg naar het toilet dat buien als dit vaker voorkomen voor een half dagje…

 

Dag 6 (25-07) Venetie

Het was noodweer vannacht, ik ben trots op ons tentje, want tjeezus wat een storm zeg!

Nou, het is in ieder geval droog ’s ochtends, maar nog wel grijzig. We maakten een grove fout en moesten twee uur op de bus wachten… Op een gegeven moment waren we er zo chagrijnig van dat we allebei een andere kant opliepen ( ik neem even mijn theetje)

Uiteindelijk kwam de bus en na wat geregel hadden we een retour Venetie. In Venetie namen we de waterbus (gelukkig niet zo duur) naar San Marco. Het was daar knetterdruk: 70 nationaliteiten op 1 bruggetje en snoeiheet! (Er zit een gigantische miet op mijn kleedje en Dorien probeert Italiaanse monumenten uit te spreken)

Er zitten piepkleine straatjes in Venetie, en de goden zij geprezen: daar zit een MacDonalds!

Ik eet al mijn chagrijnigheid-over-het-veel-te-veel-touristen-hier heen en we wandelen nog wat. We namen de waterbus terug naar het station, samen met een Japanner die megaharen uit een moedervlek heeft groeien! In de trein zaten we met een stelletje dat het vast ove ons had in het Italiaans (maar wij hadden het ook over hen hehe…) en ze konden niet van elkaar af blijven. Nu zijn we terug op de camping, en het is weer lekker zweterig. We zien er kennelijk een beetje zielig uit, want ook dit keer worden we geadopteerd door de buurvrouw en allerlei campings in Rome aangeboden, maar nu ga ik eten.

Ik moet nog even kwijt: Venetie is prachtig! Dat het over-toeristisch is is wel erg jammer, maar als ik ooit ga trouwen wil ik met mijn huwelijksreis naar Venetie!

Gisteravond gingen we trouwens lekker koken. Het bleef regenen, dus ik een luifeltje knutselen (uur bezig ofzo, maar echt een luifel lukte me toch niet). We hadden hamburgers gekocht, alleen hadden we geen olie o.i.d. Dus dan maar zo hoppa in het pannetje: paar secondes later was het pannetje zwart, maar de hamburger nog net zo bleek als voor het bakken….dus doe ik er een beetje water bij. Ja ik weet het, natuurlijk verdampt dat maar goed..je moet wat he.. na een tijdje zag die hamburger er niet echt rauw meer uit, dus ik proef maar een stukje. En het is best lekker! Hij is niet bruin en echt lekker ziet het er niet uit, maar alweer: je moet wat he! Dat was de eerste hamburger, waar Jorina geen hap van nam maar ik lekker opat. Bij de volgende had ik een nieuw plan: hamburger koken! Water in de pan en van die hamburger wat ballen gemaakt (ja uh bij fondue gaat dat toch ook?)…maar dat zag er wel erg smerig uit (embryo’s op sterk water) dusss toen gaf ook ik het maar op en aten we lekker rijst rijst rijst…

 

Dag 7 (26-7) Vicenza – Rome – Bracciano

Lijst rare dingen in Italie:

·          De verzorgers zijn allemaal nonnen of gaan i.i.g. zo gekleed.

·          Bananen zitten in plastic verpakt.

 

Arme Dorien, eindelijk een nachtje geen hagel, geen beesten in een boom of een krappe coupe, ga ik hardop praten in mijn slaap…(sorry)

Tot overmaat van ramp begint het om half 7, half 7 he mensen!, lekker te regenen, waardoor we de tent in 5 minuten moesten uitruimen en opvouwen. Gelukkig mochten we het luifeltje van de buurvrouw lenen en kregen we ook nog een t, jawel doe maar prijzig. Mijn tenen zijn koud van airco…

Ja mijn tenen ook! Die ES is superduur, zitten we nog niet eens naast elkaar! <-Dat gaat echt nergens over!

4,5 uur sjongejonge…ik heb net een routeplanner gemaakt voor Rome. De zon schijnt woepie!

 

Ik wilde als algemeenheid nog kwijt, dat Italie best op Frankrijk lijkt. Velden en velden, ongeveer dezelfde huizen, warm. Er zijn wel meer druivengaarden en het treinensysteem is een end begrijpelijker “Dank u voor uw aandacht”                             Allen het Noorden!

 

Nou in Rome ging alles als gepland, de metro naar Valle Aurelia en de trein naar Bracciano, maar onderwijl begon het knoerthard te hagelen. HAGEL in Rome??!!

Alle moed zakte in m’n schoenen en aangezien ik het nog maar in 1 teen had…

In Bracciano gewoon naar het meer lopen, was ons verteld. Ja, vind eerst maar eens een weg die daarnaar toe gaat! Bij een meneertje in een winkel vol mappen de weg gevraagd. Hij begon een heel verhaal in het Italiaans, maar uiteindelijk belde hij naar iemand. Ik aan de telefoon met een wildvreemde in het half Engels/Italiaans. Maar na 1 straat uit te zijn gelopen, doken de bordjes op. Na een eind dat naar mijn mening wel 5 kilometer was (oke, iets minder) en volgens Drien de aangegeven 1850 meter, vonden we de camping: Portocciolo. Het uitzicht vanaf het meer, zo’n 10 stappen van onze tent, is prachtig, een beetje Loch ness. Nu gaan we onze pizza halen! Dag!

 

Dag 8 (27-07): Rome

Na een nacht heerlijk te hebben geslapen, gingen we op weg naar Rome. Met de bus, trein en metro kwamen we in het centrum. Eerst de Trevi-fontein zoeken, daar waren we meteen even mee bezig (al viel het nog mee) Daar was íe: Zonder water!!! Potverdriedosies, zijn wij een keer in Rome, doetie het niet! Dan op naar de Spaanse trappen, wat een stuk moeilijk te vinden was. We adopteerden een groep Japanners, heel handig! Bovenaan die trappen zou een erg mooi kerkje moeten staan, dus wij kijken en zien: een enorme auto! Op een reclamedoek..oftewel, ook de Spaanse trappen waren in renovatie. Vervolgens het Pantheon, wat erg indrukwekkend was. Supergroot en van binnen prachtig. Maar ook hier weer steigers, dus dat zat niet echt mee.

(Trouwens, op de heenweg deed onze coupe in de trein-metro niet helemaal watte zou moeten doen. Airco deed het niet, dus het was superheet. En ook moesten we zonder licht de tunnels in, wat overigens best gezellig was. )

Ook het Colosseum  vond ik erg mooi, Jorina had het liever gezien toen het nog heel was…jaja…

Natuurlijk zit de Mac overal en op elk plein, behalve als je honger hebt…dan is er spontaan niks te vinden. Dus stranden we na kilometers te hebben gelopen met een bakkie wafel-patat en een halve cola.

Jorina wil vanavond appeltaart eten en ik ben het er weer eens niet mee eens…dan maar weer pizza van de camping. Ja het is toch vakantie? Dan doe je dat!!)

Bezweet duiken we uiteindelijk in het meer aan de camping. (Nou ja, ik duik, Jorina ‘hangt; een beetje?)

Weet je trouwens dat meneren in pakjes meteen een stuk aantrekkelijker zijn? Jorina wil een Mac in Vaticaanstad….

We kregen op de terugweg naar de camping een lift van een Nederlandse campinggenoot, superaardig! Hoefde we dat pokkestuk naar beneden niet te lopen. Het stikt hier van de mieren! Van megasupergrote mieren! En muggenbulten op onze benen en overal…

De metro in Rome is trouwens heel gezelli, er komen namelijk steeds muzikanten spelen. Niet zoals hier zwervers met een 5ehands gammele gitaar met 3 snaren, maar met accordeon en van alles. Superleuk!

 

Dag 9 (27-07) Rome Vaticaanstad

Nou, we gaan zo spaghetti eten. Absoluut geen idee hoe laat het is, aangezien we zuinig doen met de batterij van de telefoon. Het is warm, mijn rechtervoet zit onder de beten, blaren, en opvallend bruin zijn we nog niet…het brood hier smaakt bijna allemaal naar….nou ja naar zoutarme


Het klinkt misschien een beetje belachelijk, maar het valt me op dat we vanaf de eerste dag zo primitief als koeien zijn. We wassen af als we dingen kunnen laten drogen in de zon, onze tent strategisch voor de regen en zon, eten uit de pan om geen afwas te hebben en jawel mensen…ik loop al een ruime week op jezussandalen!

Nu even over vandaag:

De Sint Pieter! Jaja: een truitje met schoudermouwen aan terwijl je in de volle zon staat (30 graden of zoiets) Vervolgens in de rij staan waarvan we eigenlijk niet wisten waarvoor. Entree Sint Pieter dachten we, maar dat bleek opeens ergens anders e zijn. Na een tijdje bleken we een kaartje te moeten kopen (nog steeds geen idee waarvoor) Wel werd er aangekondigd dat we 320 treden moesten beklimmen, of met de lift maar dat kostte 1 euro extra en tja…ben je nou Nederlander of niet?

Dus wij vol moed de trap op (naar boven in de koepel?) en ja hoor..uiteindelijk stonden we behoorlijk hoog in die koepel. Jorina mag trots zijn met ‘r hoogtevrees! Paar mooie foto’s gemaakt, waarna ik een trap ontdek (weer geen idee waarheen) Ik ben nieuwsgierig, dus HOPPA naar boven. Steeds hoger, steeds smaller…nog gene idee waarheen. Nog smaller, nog hoger, en nu ook steeds schuiner… Uiteindelijk komen we bovenop de koepel uit! Heel hoog en een prachtig uitzicht over Rome, de mooiste stad die ik ooit gezien heb. De trap naar beneden ging een stuk sneller, wel kregen we erg honger. Natuurlijk weer geen Mac te bekennen, terwijl we daar nu toch wel onze zinnen op hadden gezet. Uiteindelijk strandden we in de Mac bij station Termini: helaas geen puf meer om nog meer te bekijken. En we mogen de trein van 16.20 niet hebben, bang om weer ‘dat enge, vieze mannetje’ tegen te komen, dus we moeten ons nog haasten. Deze dag hebben we dus alleen de Sint Pieter bekeken, maar dat was zeker de moeite waard! Supermooi!

’s Avonds was het eten een beetje niks: enkel noedels met tomatensaus, een hele saaie tomatensaus nog wel. En de Engelsen naast ons met hun pitten en grote pannen en tafels en stoelen waren natuurlijk gelijktijdig weer een heerlijk ruikend diner aan het maken….ach, morgen beter.

De plek naast ons is vrijgekomen, we hoopten op leuke nieuwe Nederlandse jongens…en wat krijgen we? Duitsers!! 90% Nederlanders op deze camping en wij krijgen het voor elkaar om precies naast de enige Engelsen te staan en 1 van de weinigen Duitsers. Nu komen er wel 2 Nederlandse jongens tegenover ons staan trouwens.

Er is 1 of andere stomme disco in het dorp hier. De muziek is belachelijk verschrikkelijk en wij willen slapen!

 

Dag 10: Bracciano

Goedkoop dagje! We hebben lekker uitgeslapen, een heerlijk croissantje genuttigd en de ws gedaan. Een beetje onhandig, maar alles is wel weer fris (en gekreukt, 3 euro ofzo voor de strijkijzer, nou m’n reet hoor dat kunnen ze vergeten) Toen even gezond, dat dachten we dan want het was de halve dag. We zijn eindelijk vakantiebruin! Woohoo!! Toen hebben we even geinternet (jaja) Nu zit ik in een opgeruimde tent (vraag foto’s want het was echt een klerezooi!)

 

Dag 11: Bracciano – Pompei Dag van de rare Italianen!

Een lange reis was het toch wel. 09.00 uur namen we het busje bij de camping -> 12.49 de trein in Rome -> zo 17.00 a 17.30 op de camping in Pompei. In de trein komt er al een aparte Italiaan vlakbij zitten. Zit lekker in het Italiaans tegen ons of in zichzelf onverstaanbaar te brabbelen. Vervolgens stapt er ook een vrouwtje in dat helemaal hyper is en niet weet of ze wel in de goede trein zit (voor zover we ide vage taal kunnen ontcijferen).

Dan staan we op het station in Pompei. Volgens Olga, Marie of wie dan ook lag de camping op zo’n 100 meter van het station. “Je ziet ‘m zo liggen”Jaja..niet dus!

Na 2 km komen we er toch en wat zien we…tenten, tenten en nog eens tenten! Wel 6 tenten op 1 plekkkie, op zo’n 10 cm van elkaar. Ze staan nog net niet bovenop elkaar. Het lijkt Jorina zelfs een slim plan een tweede verdieping te bouwen: zo vol is het! EN Andre (de campingbaas) heeft zelfs nog een plekje voor ons! Relatief gezien nog ene prima plek, op ene paar harde boomwortles na..en het feit dat we 2 stappen van het restaurant afzitten waar deze avond een partijtje wordt gehouden door Engelsen…heel veel Engelsen.

Maar het ziet er best gezellig uit, we hebben al vrienden gemaakt met een mooie groene hagedis (alleen mag ;ie Nienke en ellen niet zo en is momenteel verdwenen) en een zwervershond met 1 groen en 1 wit oog! Deze is ons gevolgd en ligt nu vlak voor onze tent (z’n zwerversvrienden lopen verspreid over de camping rond, vage boel hier)

Nog een plusje: de Mac! Oftewel, om 18.30 zitten wij lekker te schranzen.

Over de terugweg naar de camping wil ik het eigenlijk helemaal niet hebben…IEUW! Wat ons nou weer overkomen is…na al door tig Italianen van top tot teen te zijn bekeken stopt er een auto naast ons en de man erin roept wat. Wij zijn plts diep in gesprek, maar hij blijft meerijden en we kijken toch maar even (wie weet wil íe alleen maar de weg vragen)

En GADVER de gadver zit die smerige belachelijke ieuwvent met z’n leuter uit z’n broek te pielen! IEUW Zoiets verwacht je toch niet, al helemaal niet in Pompei!!!

Al bijna twee weken lang probeer ik me voor alles in te dekken (dat doe ik nu eenmaal) wat als dat niet kan, nou dan dat, wat als dat dan niet kan nou dan dat, en zelfs dan kan ik me nog zorgen maken. Ik wantrouw elke vent (ja niks persoonlijks, maar je hoort nu eenmaal van dat soort dingen) En net, net nu ik dat een beetje had laten varen, gaat het weer helemala mis. Ik word wel weer een kniezer denk ik, dan gebeurt er misschien niks vies meer..IEUW BLEH BAH BLUH J-A-A-K.

 

Dag 12: Pompei

’s Ochtends zijn we naar de ruines geweest. Erg mooi, erg leuk, beetje luguber, erg warm, tijd ging langzaam. Daarna hebben we wat dingen gepland voor morgen (zondag). De boot gaat, das fijn, maar er bestaat nog wat verwarring over hoe we er gaan komen (en of we uberhaubt op de boot mogen) en daar kan ik me persoonlijk nogal druk om maken. Morgen staan we gewoon met het pchtendgloren op Napoli, want Pompei is echt een gruwel voor ons! Elke Italiaanse vent moet toeteren, je lustig bekijken, even naar je roepen en ga zo maar door! Ik word er pisnijdig van en ben blij als we op Corfu zijn.

Echt leuk is het inderdaad niet, we krijgen soms moordlustige nijgingen van al dat gedoe. De ruines zijn gelukkig wel de moeite waard!

Na Corfu alweer naar huis…het is echt snel gegaan. Ik zit nu trouwens al in m’n hoofd vakantieplannen voor volgend jaar te maken. Een auto lijkt me dan toch wel erg aantrekkelijk, dan kan je tenminste echt overal heen.

 

Dag 13: reis naar Brindisi

Vertrokken uit Pompei, geschaduwd door een zwerfhond. Na wat zoeken en wachten en regelen (het vaste patroon van een backpacker geloof ik) kregen we een stapel tickets naar de andere kant van Italië voor 12 euri! Valt mee toch? En nu zitten we, we zijn er bijna en hoera voor mij, we weten wat we moeten doen zo meteen. We kwamen namelijk 2 engelse meisjes tegen en zij nemen als het goed is dezelfde boot naar Corfu.

En nu wachten we (samen met die 2 meisjes) op de boot! We hebben met ingecheckt, maar mogen pas om 20 uur de boot op. Gelukkig vonden we hier een minimarket waar ik eerlijke cakejes met chocola heb gekocht en waaaater.

Jeetje, Jorina heeft een zeer gevoelig en geïrriteerd klein teentje (of is het wrat)En oh wat zien die voeten eruit!

Het gras is hier trouwens keihard, en ze hadden niet eens frites! Eerst ons een beetje lekker maken met een bordje waarop stond patattina-fries o.i.d. en dan…WEEEH

Vannacht slapen we op het deck, nou dat wordt nog wat! En morgen corfu!

We hebben hier al tientallen lotgenoten getroffen, oftewel backpackers met vermoeid uitziende hoofden en een ongelooflijk grote tas. Erg gezellig, hier voelen we ons best al een beetje op onze plek. Veel gaan er naar Corfu, dus dat klinktin ieder geval hoopvol!

 

En natuurlijk was precies onze boot heel erg vertraagd en moesten we uren wachten. Gelukkig was het heel gezellig! Steeds meer backpackers kwamen naar de kade, tot we met 1 grote groep zaten te wachten. Die twee Engelse meisjes wisten een leuk kaartspel (soort ezelen) wat we met nog twee Canadezen, een Nederlander en later nog een Fransman (die er niets van snapte en er een zootje van maakte) speelden. Heel grappig!

Daarna was het buiten op de kade wachten, leuke verhalen gehoord. Twee Canadezen schenen overal te zijn geweest en alles te weten, leuk om naar te luisteren. Dan eindelijk komt onze boot, wij staan allemaal gereed om die boot op te sprinten, aangezien het gerucht ging dat er aan deck (waar de meesten sliepen, waaronder wij) een beperkt aantal stoelen waren. Dus daar stonden we met rugzak op, en het duurde nog zooo lang! Ik dacht dat m’n benen zouden breken, zo vermoeiend werd dat staan. Als we dan eindelijk op het schip mogen, blijken er helemaal geen deckstoelen te zijn, en leggen we onze matjes ergens onder een trap. Met de 2 Canadezen en de Nederlander, erg gezellig en grappig. Allemaal erg moe, dus we gaan al snel slapen. Op een gegeven moment worden Jorina en ik beiden weer even wakke.r Jorina denkt dat we nog altijd aan de kant liggen, mar als ik zeg van niet gaat ze staan, schrikt en kijkt heel erg verbaasd.  Waarna ze weer gaat liggen en we beiden in slaap vallen.

 

Dag 14: Corfu

En nu zijn we net wakker en krijgen we een stukje appeltaart-achtig iets van een Italiaans gezin. Eigenlijk kregen we een hele bak vol, maar dat kan onze maag nog niet aan op de vroege ochtend. Superaardig in ieder geval.

Corfu is in zicht!

We waren de werf nog niet af of we werden naar een camping geronseld door wat-met-folders-zwaaiende-grieken-met-dikkke-mercedesen. No wat Hollandse backpackers gingen ook naar Çamping Dionysus”waar we met de taxu naartoe gebracht worden. Nu hebben we oerlelijk strand bezocht, aan het zwembad gelegen, boodschappen gedaan en Dorien ligt nu belachelijke Nederlandse liedjes te zingen, misschien een zonnesteek? Ik heb kramp niet normaal!

Nou, ik zing prachtige Ou-Hollandse kinderliederen joh!

Oh ja, we moesten nog wat opschrijven:

Ik (Jorien) heb een winkelmeneertje in Parijs geslagen! Wel per ongelijk hoor en toen ze ik…oh sorrie! En toen moesten we allemaal zoo lachen hahaha nounou dat was me wat zeg nou nou poepoe.

Mijn ogen doen pijn van het chloor denk ik en ik heb overal kriebel, en er zitten weer cigales hier en nou zien we spontaan de zee ergens waar dat volgens onze berkeningen helemaal niet kan. Nounou dat is me wat zeg.

 

Dag 15: Corfu

Lekker uitgeslapen-ontbeten-praatjes gemaakt en toen wchten in de hitte (die overigens mee viel ten opzichte van gister) op de bus. Corfu stad stinkt! Alle auto’s van het eiland daar. Wat spullen gekocht, gyros gegeten!!! Jaja, en toen smaen met zo;n 100 anderen in ‘the blue bus’, de bus waarvan ik sowieso al grote vrezen vrees als we een heuveletje op moeten.

En na bij de verkeerde bushalte te hebben gewacht. Weer geen goedkoop klokje gevonden! Ik denk dat we deze vakantie af zullen maken zonder de tijd, ach…we redden ons toch wel.

Eind van de middag lagen we heerlijk in het zwembad.  We zijn onze dirkjes ZAT. En we kunnen geen brommertjes huren! Want we hebben geen rijbewijs (nou jaaaah!) dus moeten we fietsen (ook leuk, we komen 15 km lichter gezweet terug, maar we zullen Corfu zien!)

 

Dag 16: Corfu

Eerst nog een beetje dag 15:

’s Avonds toen we met een wijntje bij onze tent aankwamen, sprak de jongen van een tent verderop ons aan. Een Nederlander helemaal hier op de fiets! We dronken kletsten wat en toen de anderen voorbij kwamen (Mark, Mariska, Thijs en Jarid) voegden we ons samen. We speelden wat asshole, een drankspel met kaarten. De eenzame fietser werd te dronken en toen wij rond 1en gingen pitten (lichtelijk aan geschoten) kwam hij ineens op ons luchtbed voor de tent liggen. Wij van: huh? Nou het zal wel. Op een gegeven moment ging ‘ie onwijs ranzig naast onze tent staan kotsen, echt misschien wel een uur.

Omdat we hadden gepland te gaan fietsen, en hij wist wat vlak was, maakten we ons om 9 uur ’s ochtends uit de voeten. Fietsen waren spontaan op! Belachelijk! Wie gaat er nou fietsen o Corfu? Wij ja, maar he…?!

Toen hebben we maar de bus naar Dassia genomen. Beetje stenig strand, onwijs zout water (m’n huid brand nog na!) maar wel lekker bruin.  Wat boodschapjes, een onwijs lekker broodje gyros en een praatje met een Johan Kruif- griek die beweerde dat hij vrienden was met “Frankrijk kaart” (jaja). Nu wat luieren op de camping. Tot onze grote opluchting was de fietser weg!

Onze ‘vrienden’ hadden ook pech. Mark heeft straalbezopen z’n enkel gebroken ’s nachts en overdag is Thijs met z’n scootie gevallen en heeft een gigantische, branderige schaafwond aan zijn gehele linkerkant. Ze liggen in hun hutje en ik snap niet dat ze blijven!

Op het moment zijn we omsingeld door een Griekse negerkok, een stel Duitse Harley-gasten die er dreigend uitzien, maar gewoon een saladetje snijden…en een sacherijnige Zweedse Tsjech   ofzo, die mopperend zoekt naar zijn vrienden. Best leuk!

Ja, die fietser was echt raar, gelukkig is ie nu weg! Eerst over-gezellig doen met wijn kopen enzo en dan een beetje smerig voor ONZE tent gaan liggen kotsen!!

Daarvoor ook nog eens om Jorina heenhangen heel de tijd. Ja we werden gewoon verdeeld door een Amerikaan en een fietser! Kom op zeg, echt te ernstig…

Toen gingen we dan ook maar naar bed. Dat spel “Ashole’ is wel tof! Ik was president!!!

 

Spelregels:

 

Het water is hier trouwens zo zout, dat je gewoon blijft drijven! Echt super, heerrrlijk drijven in de zee.

 

Dag 17: Corfu

Vandaag zijn we poepiebruin geworden, en  Jorina is verbrand. Lekker naar de playa, heerlijk drijven op ons gekochte luchtbed. Helaas is ie nu lek, want Jorina stak m lek met haar piercing!

 

Zat ze vast Haha.

Eind van de middag hebben we weer gegeten in en taverne, Gyros! Hmmmm

En toen op de bus staan wachten die niet kwam. Dus toen moesten we lopen (gelukkig niet zo ver hoor)

Op de camping weer gedoucht en vervolgens muziek liggen luisteren inde schaduw voor de tent, en kwamen de vleermuizen weer! Superveel steeds.

We zullen er morgen vast veel muggenbulten bij hebben, want die komen echt steeds spontaan op met z’n allen. En als er 1 gaat jeuken, voel je ze plots allemaal. Heel fijn!

 

Dag 18: Corfu

Vanochtend zouden we een boottocht maken. 10.15 aanwezig, dus 09.00 op. De wekker gezet, ’s nachts al wakker geworden. Het regende namelijk, en onze tent stond helaas op zijn minpunt, wat betekent dat hij superslap stond en dus niet waterbestendig was. Dit betekende vervolgens dat ik (Jorien) er eerst uit moest om een poging te doen tot het strakker zetten van onze tent en later ook Jorinaeen kwartier ofzo in de zeikregen in ‘r onderbroek op haringen stond te hakken. (Aangezien het begon te druppen op ons hoofd)

Oftewel: niet veel geslapen, ’s ochtends hebben wij het gevoel dat het al lang 9 uur is geweest, terwijl dan pas de wekker gaat. Bijna meteen den kik: tijdsverschil! AAA haast Paniek…het is namelijk al 10 uur! (ik had heel slim de klok niet aangepast aan Griekse tijd)

Uiteindelijk rennen we om half 11 de bus uit en halen zelfs de boot nog! Gelukkig maar, want het was heel leuk. Een Grieks muziekje, lekker zonnetje, mooi uitzicht en een glaasje wijn. We stoppen onderweg om te zwemmen. Leuk snorkelen, helaas geen vis te bekennen. Dan bekijken we een vissersdorpje, waar we wat souvenirs kopen en een heerrrlijk caramelijsje! Op de terugweg leggen we ook nog aan bij een (onbewoond?) eiland, waar we weer zwemmen. Heel mooi! Op de boeg van het schip zitten is helemaal leuk, alleen de dolfijnen missen nog. Weer terug op het vasteland eten we weer een broodje gyros, superlekker! Jammer van de mieren op Jorina ‘r voorgerechtbroodje alleen…

Terug op de camping horen we dat Mariska met het vliegtuig terugmag, samen met Thijs en Mark. Over de boot was alles een beetje vaag, dus gaan we ff bellen. Nou ja..even…van die telefoon was absoluut niks te begrijpen dus het duurt even. Uiteindelijk lukt het met behulp van de receptioniste en krijgt Jorina door de telefoon te horen dat onze boot helemaal niet gaat tot 9 augustus! Wij staan natuurlijk stomverbaasd…What the fuck!!

We blijken uiteindelijk met een andere boot nog wel te kunnen vertrekken, op zaterdagochtend 9 uur. We moeten echter wel nieuwe kaartjes kopen.

We zwemmen die avond alle frustratie eruit in het zwembad. En gaan dan maar inpakken!

 

Dag 19: Corfu – Brindisi – Milano

Het was vroeg vanochtend! Taxi om 7 uur (Jarid zou meerijden, maar die was uitgegaan en kwam pas om 7 uur aanlopen…”I’ll take the bus” Typisch….)

Alles gaat verder goed en nu zitten we lekker op de boot. Mijn haar waait alleen constant in mn gezicht, in de zon is het te warm, in de schaduw te koud, geen idee hoe laat het is, geen idee hoe laat we aankomen, geen idee welk land dat is waar we steeds langsvaren…heerlijk zo’n boottoch!

De wc heb ik wel gevonden (na lang zoeken: vaag hier zeg). En nu heb ik geen Ouzo meer kunnen kopen! Echt balen…

            Nu balen we pas! We hadden een hele route uitgestippeld naar huis, nu zitten alle treinen vol! Een mannetje achter het loket ging het voor ons opzoeken, duurde enorm lang, zegt íe na een kwartier ofzo dat het allemaal vol is. ‘Full full’bleef ie maar zeggen. Dus wij vragen wat dan wel kan, maar dat begreep ie blijkbaar niet. Uiteindelijk konden we wel naar Milaan met de nachttrein, maar daar moesten we dan een couchette naar een Parijs nemen voor 170 euro! Dus wij nemen alleen de kaartjes naar Milaan, die man mompelen en schelden in het Italiaans. Vervolgens vragen wij aan het mannetje dat naast hem zit alles nog een keer (misschien snapt hij het wel), maar hij wil ons niet helpen omdat zijn ‘friend’ allemaal rare boze dingen over ons zei. Nou, toen konden we dus niks meer. Een ander vrouwtje daar van info probeert ons nog te helpen, maar daarmee komen we uiteindelijk ook nergens.

Nu nemen we dan maar de trein naar Milaan en zien daar wel verder. Gelukkig is Jarid bij ons gebleven en neemt hij met ons de trein. We hebben net pizza gegeten (we zijn weer in Italie hoor) en wachten nu op de trein.

            End at duurde lang! De trein had ook nog eens vertraging, dus moesten we wachten tot half 1 ’s nachts. Ondertussen hadden we nog het wilde plan van Jarid overgenomen om gewoon maar een trein eerder te pakken zonder kaartje, maar door alle vertragingen dat plan toch maar weer opgegeven.

 

Dag 20: Milaan – Parijs

Gelukt! We hebben toch nog een nachttrein gekregen voor vanavond! Helaas kostte dat ons wel 70 euro… Ben erg benieuwd wat voor couchette we daarvoor krijgen.

Die trein gaat pas om half 2 vanavond, dus de hele dag moeten we wachten. We hebben een poging gedaan om een bioscooop te zoeken en zijn in een internetcafe beland, maar een bioscoop vonden we niet. Dus nu zitten we in de wachthal op het station…al uren…

Poging gedaan (ja alweer) buiten leker te zitten, maar meteen werden we lastig gevallen door van die Italiaans mannen bah grr. We kunnen niet eens rustig op een bankje zitten, of er komen meteen twee van die sukkels naast ons zitten. We worden gewoon verjaagd hier!

Het is nu 16.40…nog zooo lang te gaan!

 

Het is weer eens  mijn beurt om te pennen he?! (Jorina)

En aangezien we de komende 5,5 uur nog geen nader doel hebben dan wachten, wordt dit een lang en pijnlijk verhaal. Net zo pijnlijk als mijn kont van deze bank. Het spijt me! Jorien zit te leren met d’r ogen allesbehalve in d’r boek. Ach ja, medewachters zijn best interessant, alleen pijnlijk dat ze waarschijnlijk allemaal een trein eerder hebben. Maar Goden! Wat was ik blij met die nachttrein! We hadden wel al ergens een hosteladres geronseld, maar goed, ik heb besloten dat ik Italiaanse steden niks vind, behalve Rome, mensenkinderen wat een contrast!

We hebben lekker de ruimte hier, ik weet niet of dat of door mijn genies komt (Italie = trein = airco = koud!) of door het aroma van mijn voeten, aangezien we eergister door het laatst gedoucht hebben, (naast een dooie pissenbeddenfamilie en een bledrigtamponnetje) en voor morgen dat ook niet zal gebeuren! Bovendien is het wel haast omhygienisch om ons zakje met tandenborstels aan te raken! Jorien heeft nergens zin in! Maar ze heeft ook geen zin om niks te doen! Is dat nou niet de definitie van verveling?

 

Dag 21

Zenuwslopende nacht achter de rug. Wat bleek: door een of andere computerstoornis hadden ruim 20 mensen een ticket voor een trein die niet bestond! En ja, wij hoorden daar dus bij! Ik was aan de rand van paniek toen de zin “Non complet complet” steeds vaker voorbij kwam: we mochten niet in de enige andere trein gaan zitten! Jorien en ik waren vastbesloten niet op dat stotion achter te blijven en trillend als een rietje zaten we in de restauratiewagon. Ik zou me vastlassen aan de leuning..ik ging naar Parijs! Na een angstig half uur kwamen meer mensen die eerder in paniek waren, ook de wagong in. De man die het hardst ‘Non complet!’ had staan roepen had wat telefoontjes gepleegd en besloten dat hij ons niet hier zou laten!

Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest, ik tintelde helemaal, ik was zo blij. Na een kwartier worden we zelfs meegenomen naar een wagon, een 1e klas wagon! Er is alleen ‘No Airco”. Interesseerd mij die airco nou! We zitten nu gewoon na een heerlijke nachtrust in een 1e klas kamertje! Echt geweldig!

Nou hopen dat er snel een Thalys gaat, hoewel ik me nergens op instel, want zoals je ziet: je weet nooit!

 

En eindelijk, eindelijk een meevaller! Om 10.55 hebben we da Thalys. Wel hebben we er een uur ofzo over gedaan om op Gare du Nord te komen. Metro snapten we niks van, moesten we overstappen op Gare de Lyon, maar daar konden we de goede metro niet vinden. Aan een man gevraagd, die ons wel wilde helpen. Aaridg, maar hij snapte er zelf dus ook geen drol van en daarom zaten we in de verkeerde metro. Gelukkig besloten we het toen maar zelf uit te zoeken, waarna het helemaal goedkwam. In de Thalys zaten we midden in een groep italiaanse jongesn (en 1 meisje). Dat werd weer een apart gesprek. Rare mensen die Italianen, eentje wilde perse een sneopje van ons, wat ie uiteraard niet kreeg. Hadden we 3 euro voorbetaald! Wel ruilde Jorina een armband met hem. Hij kende het woord ‘godverdomme’, want hij had een frient (spreek uit: fri-jent) in Maxstreet wonen. Oftewel: een vriend in Maastricht.

We leerden hem nog: Hallo pindakaas! zeggen (dat moet je in Nederland zeggen als je in een hotel aankomt….:P)

We zijn weer in Nederland!!! Bah, wat saai is het hier toch! En natuurlijk: wij zijn 3 weken op vakantie en het prachtig weer in Holland. Wij komen terug en de volgende dag zal het weer gaan regenen! De 3 (waarschijk enige) uitzonderlijk mooie weken, missen wij weer hoor!

Gek om overal weer Nederlanders te horen, vreemdst nog wel om de conducteurs jouw taal te horen spreken. En fijn om weer in het lans te zijn waar de treinen wel gewoon werken.

Het was niet overal zo slecht, maar Italie en nachttreinen: dat gaat in ieder geval niet samen!

Gelukkig zijn we bijna thuis, want we hebben de boeken uit, ons kaartspel zijn we momenteel even kwijt, alle batterijen voor de discman zijn op, snoep is op, alle schelpenarmbandjes zijn gemaakt: dus niks noppes te doen.